Yera l’añu 98 cuando entame a arimame a Andecha Astur. Fícelo porque nun me presta que naide nun decida por mi o trate de guiar el mio destín, ficelo porque quería ser llibre y porque pienso que ye posible una Asturies llibre, con una sociedá más activa, una sociedá con más capacidá de resistencia, una sociedá más decidida, menos conservadora, más valiente, una sociedá qu’aspire a poder escoyer en cada momentu democráticamente lo que más-y convien, una sociedá que defienda los sos intereses, que nun se dexe gobernar, que tenga voluntá propia, que defienda la so llingua, la so identidá cultural, que defienda’l so paisaxe, la so tierra, a la so mocedá, a los sos vieyos y vieyes, a los sos homes y muyeres. A la fín, una nación que defenda los sos intereses comunes. Lleer más »

El día 27 d’abril del añu qu’andamos, tolos medios de comunicación daben-y bien d’espaciu a una rueda de prensa qu’en xunto ficieren la
Conseyera de Cultura y la Direutora Xeneral de Política Llingüística anunciando la creación, per alcuerdu del Conseyu de Gobiernu de data 18 de marzu, d’una Unidá de Traducción que calificaben de “departamentu áxil, eficaz y rigorosu” al que-y “correspuende garantizar la exactitú y la equivalencia xurídica de les traducciones ente’l bable/asturianu y el castellán”. Por si daquién nun s’enterare, emprentaron y espardieron un bayurosu cartón desplicando les escelencies, competencies y normes de furrulamientu del talu “departamentu”.

La villa de Santiyana tien el so orixe nel Reinu d’Asturies, dientro de la política de repoblación impulsada por Alfonsu III el Grande, que fundó’l monasteriu de Santa Iyana nel añu 870 nun llugar nomáu Planes. Atribúyese-y a unos frades del sieglu IX el que llevaren les reliquies de Santa Iyana pa esti llugar, llevantando una ermita. Supuestamente a la xoven Iyana martirizáronla en Bitinia n’Asia Menor durante les persecuciones del emperador Dioclecianu a finales del sieglu III, y los sos restos trayíos nel sieglu IX a esti llugar por monxes pelegrinos, cumpliendo una política palatina de traer restos venerables p’Asturies pa da-y mayor importancia política al reinu. Yá nesi momentu construyóse una ermita baxo l’advocación de la santa onde custodiar y venerar les reliquies, y llueu un cenobiu que prosperó baxo la protección de la nobleza local. Lleer más »

Nestos tiempos difíciles que cuerren ye dalgo raro tropezar con esti tipu d’afirmaciones dada la realidá social que toca vivir, la d’una sociedá onde la corrupción ta más que xeneralizada a tolos niveles (l’escándalu recién de les factures del Conseyu d’Estudiantes de la Universidá d’Uviéu amosó bien cuála ye la ética que tienen militantes destacaos de les mocedaes d’organizaciones como’l PSOE) y onde se busca’l beneficiu individual primero que’l bien común. Lleer más »